Soundtrack: Goodfellas (1990)
| Yazan: Ãœmit Açık · 2 Ocak 2010 | Paylaş |
Martin Scorsese, 46 yıllık sinema yaÅŸantısına nice baÅŸyapıtlar sığdırdı ama bugüne kadar çektiÄŸi hiçbir film Goodfellas - Casino ikilisi kadar (belki son The Departed’ı da ekleyebiliriz) kalabalık olmadı. Filmleri “on yıllara” ayırıp hızlı tempolu ve bol müzikli anlatan, üstelik çaldığı müziÄŸi de dönemine ve içinde bulunduÄŸu sahneye cuk oturarak seçen yönetmen, bu iki filminde yaklaşık 100 adet ÅŸarkı kullandı. İçinde yer alan 55 ÅŸarkıyla hepsini soundtrack albümüne koymak isteyecek bir firmayı batırabilecek düzeydeki epik Casino’ya ÅŸimdi girmiyoruz (kısmetse ilerleyen yazılarda o da olur) ve içinde yer alan 46 (43 ayrı) ÅŸarkıyla müzikal doyuma ulaÅŸtıran 1990 çıkışlı Goodfellas’a el atıyoruz. Filmde çalan tüm ÅŸarkılara deÄŸinmek ÅŸu fani ömrümüzün yarısını alıp götüreceÄŸi için önemli ÅŸarkıların bir kısmına kısaca deÄŸinerek soundtrack bölümümüzün bu haftaki konuÄŸunu ağırlıyoruz. Karşımızda Goodfellas ve müzikleri:
Film Tony Bennett’in 1953 tarihli “Rags to Riches” ÅŸarkısıyla açılır. Ä°smi yaklaşık olarak “meteliksizlikten zenginliÄŸe” anlamına gelen bu klas ÅŸarkı, filmin başında kendisiyle iç hesaplaÅŸma yaÅŸadığı anlardan birine tanık olduÄŸumuz gangster Henry Hill’in içinde bulunduÄŸu durumu müthiÅŸ bir ÅŸekilde yansıtmaktadır. Zira Henry de küçük mahallesinde fakir bir çocukken, seçtiÄŸi karanlık yol onu zenginliÄŸe ve güce taşımıştır. Bu ilk sahnenin sonrasında Henry’nin çocukluk dönemlerini izlerken ilk duyduÄŸumuz ÅŸarkı doo-wop gruplarından The Cleftones’un keyif deposu eseri “Can’t We be Sweethearts” oluyordu. Parçanın ve zaten doo-wop türünün masumluÄŸu, daha başına geleceklerden habersiz, masum Henry Hill ile örtüşüyordu. Henry’nin büyümesi kendisi için zorlu, izleyici için ise iyi müzikle dolu bir süreçti. “The Moonglows - Sincerely”, “The Cadillacs - Speedo” ve “The Marvelletes - Playboy” gibi nefis gruplar ve ÅŸarkılar eÅŸliÄŸinde büyüyen Henry kocaman olmuÅŸ, suç dünyasına iyice karışmış ve kız peÅŸine düşmeye baÅŸlamıştı. Sevgilisinin gözünden Harry’nin çevredeki itibarına ve gücüne tanık olduÄŸumuz büyüleyici restoran plan-sekansında ise ikiliye eÅŸlik eden ÅŸarkı, yapımcı Phil Spector’un müzik dünyasına kazandırdığı Girl-Band’lerden biri olan efsane The Crystals’a ait “Then He Kissed Me” idi. Bir kızın bir oÄŸlanla romantik tanışma anını tasvir eden ÅŸarkı, sahneye Henry deÄŸil, sevgilisi açısından baktığımızı belgeliyordu.
The Cleftones / Can’t We be Sweethearts
Bu dakikadan sonra ses bandına klasik üstüne klasik ekleyen yönetmen, Bobby Vinton’dan Roses Are Red, The Harptones’tan Life is But a Dream” ve The Shangri-Las’tan Leader of the Pack gibi tadından yenmez ÅŸarkılarla filmi ortasına kadar getiriyor ve bir hapishane sahnesinde kulağımıza çalınan Bobby Darin - Beyond The Sea’den itibaren bunun ötesine götürüyordu. Filmin ilk kısımlarının bitmesiyle öykünün sertliÄŸi de gittikçe artıyordu ve Scorsese de cebinden Rolling Stones’larını çıkartmaya baÅŸlıyordu. Yönetmenin ileride Shine A Light ile de pekiÅŸecek olan The Rolling Stones hayranlığı, grubun filmde üç ayrı ÅŸarkıyla yer almasını saÄŸlıyordu. “Memo From Turner” ve filmde iki kez yer alan “Monkey Man” dışında “SavaÅŸ bir atış, aÅŸk bir öpüş uzakta” sözleriyle ve tarihi introsuyla efsaneleÅŸen “Gimme Shelter” filmin ikinci kısmına vurulan Rolling Stones damgasının kanıtları oluyordu (Rolling Stones grubunun envai çeÅŸit Scorsese filminde duyulmasının mümkün olduÄŸu gibi, “Gimme Shelter” ÅŸarkısı Casino ve The Departed soundtracklerinde de yer almakta).
Filmin ilerleyen kısımlarında rock müziÄŸin bir yaÅŸam tarzı olmasında önemli rol sahiplerinden The Who ve ÅŸarkıları “Magic Bus” dışında, Eric Clapton’un grubu “Cream - Sunshine of Your Love” ve ruhani Beatles üyesi George Harrison ise müthiÅŸ introlu “What is Life”‘ı dinlenebiliyorduk. Filmin esas müziÄŸi ise bu son iki ÅŸarkıyı tuhaf bir biçimde baÄŸlıyordu. Eric Clapton’un bir dönem en yakın arkadaÅŸlarından biri George Harrison’un eÅŸi, kendisinin yasak aÅŸkı Pattie Boyd (sonradan Harrison’u bırakıp Clapton’un eÅŸi oldu) için yazdığı ve Derek and the Dominoes grubuyla birlikte söylediÄŸi “Layla”nın 7 dakikalık orijinal versiyonunda yer alan outro bölümü Goodfellas’ın neredeyse resmi müziÄŸi oluyor ve çok önemli bir sahnede kullanılıyordu.
Ayrıca filmin en son sahnesinde yönetmen müzikal açıdan da hınzır bir tercih sergiliyor ve müzik tarihinin en ilginç coverlarından biriyle filmi bitiriyordu. Claude François’in 1967 yılında bestelediÄŸi “Comme D’habitude” ÅŸarkısı aynı yıl Paul Anka tarafından “My Way” ismiyle Ä°ngilizce’ye çevriliyor ve 1969 tarihli Frank Sinatra’nın eÅŸsiz yorumuyla da dünyaca ünlü oluyordu. Scorsese ise ÅŸarkının bu halini deÄŸil, Sex Pistols grubunun merhum basçısı Sid Vicious’un (kendisinin ve sevgilisinin genç yaÅŸta ölümleri üzerine çekilen Sid & Nancy filmi önerilir) neredeyse dalga geçerek söylediÄŸi 1978 tarihi punk versiyonunu çalar. Paul Anka’nın bile “Bu versiyon bana biraz tuhaf gelmiÅŸti, yine de Sid’in samimi olduÄŸuna inanıyordum” ÅŸeklinde bahsettiÄŸi bu özgün coverı böylesi bir filmin kapanış ÅŸarkısı yaparak sinefiller dışında müzik manyaklarının da büyük bir kısmının alkışlarını kabul ediyordu Scorsese.
Parça öneri listesi:
- Derek and the Dominoes - Layla
- The Rolling Stones - Gimme Shelter
- The Cleftones - Can’t We Be Sweethearts
- Bobby Darin - Beyond The Sea
- Sid Vicious - My Way
- George Harrison - What is Life
- The Shangri-Las - Leader of The Pack
- The Crystals - Then He Kissed Me
- Tony Bennett - Rags To Riches
Ä°LGÄ°LÄ° OLABÄ°LECEK DÄ°ÄžER METÄ°NLER:
