29 – Sånger från andra våningen (İkinci Kattan Şarkılar) (2000)
Hayatımızda izlediğimiz en acayip filmlerin birkaçının yönetmeni Roy Andersson’da formül genellikle sabit. Uzun planlar (film boyunca taş çatlasa 15-20 plan), bir milimetre bile yerinden oynamayan bir kamera, alışılmışın dışında, soluk bir atmosfer, birbirinden tuhaf eylemler ve birbirinden tuhaf karakterler. Tüm bu tuhaflıklara rağmen hemen her sahnede derinliği hissedilen bir altmetin Andersson filmlerinin her gösterildiği yerde ses getirmesinin en büyük nedeni. Yönetmenin 2000 tarihli Sånger från andra våningen filminden göstereceğimiz üç sahne de hem absürdlüğü, hem beklenmedikliği hem de tartışmaya müsaitliği ile yönetmenin tarzını muhteşem bir şekilde gözler önüne seriyor (özellikle üçüncü sahnede biraz sabır gösterenleri tarihin en sıra dışı sürpriz finallerinden birini görebilme şansını elde edecekler).
30 – Jackie Brown (1997)
Blaxploitation adı da verilen, başrolünde bir “zenci”nin olduğu ve tamamen Afrika kökenli bir ekip tarafından hazırlanan aksiyon filmlerinin 70’lerdeki önemli yıldızlarından biri olan Pam Grier’ın Tarantino sayesinde tekrar gündeme gelmesini sağlayan 1997 tarihli bu suç filmi, “leziz” kelimesiyle karşılanacak bir açılış sahnesini de içinde barındırıyordu. Çok sade bir şekilde, havaalanının yürüyen bantlarında duran Pam Grier’i ve arka planda sürekli değişen rengarenk duvarın üstüne düşen jenerik yazılarını gösteren sahne, fonda yer alan enfes Bobby Womack şarkısı “Across 110th Street” ile de çok basit olmasına rağmen unutulmaz bir “tracking shot” olmayı başarıyordu.
31- After Hours (1985)
Başrolünde bir bahtsız bedevinin yer aldığı After Hours, sıra dışı çekim öyküsü ve konusuyla gizli bir hazine özelliği taşıyan bir film. Scorsese’nin 4 filmlik Robert de Niro ortaklığına bir ara vermesini sağlayan filmin tüm hengamesine rağmen en güzel sahnesi final jeneriğinde geliyordu. Bir gece boyunca başına gelebilecek her şey gelen Paul Hackett, günün sonunda kendisini çalıştığı iş yerinde ve bilgisayarının başında buluyordu. Kahramanın afallamasına fırsat vermeyen kamera ise hemen nefis bir klasik müzik eşliğinde harekete geçip ofisi dolaşmaya başlıyordu. Filmin bütün stresini alıp götüren bu tek planlık sahne defalarca izleme isteği uyandıran nadir kapanış jeneriklerinden biri olarak da tarihe geçiyordu.
32 – Snake Eyes (1998)
Sinema kariyeri boyunca doğru Plan Sekans’ın peşinde koşan Brian De Palma’nın sırf uzun plan çekmek için giriştiği iddia edilen filmi de Snake Eyes. Filmin girişindeki plan sekans üç değil, beş değil tam on üç dakika sürüyor. Üstüne üstlük bir boks maçının etrafında, kalabalığın kol gezdiği mekanlarda yapılan çekim filmin kendi boyunu bile aşıyor ve bugün sinema muhabbetlerinde en çok anılan sahnelerinden biri olmayı başarıyor.
33- Serenity (2005)
Joss Whedon’un büyük bir hayran kitlesi edinmesini sağlayan bilimkurgu filmi Serenity, açılışıyla dahi sadece türün meraklılarına hitap etmediğini gösteriyordu. Hızlı kurgular, görkemli hareketler vaadiyle açılan film, bir anda gemi içinde yapılan uzunca bir geziyle devam ediyor ve gezi boyunca kahramanımızı takip eden kamera ila birlikte filme pür dikkat girmemizi sağlıyordu.
Bonus:
Bu kadar filmin üzerine keyif niyetine iki de bonus verelim. Yine tek plan marifetiyle çekilmiş iki video klip. Birincisi Texas’lı efsane grup Spoon’un 2007 tarihli Ga Ga Ga Ga Ga albümünden “The Underdog”, stüdyo içinde gezinen kamera hemen her köşede bir şeylere çalan kalabalık ekibi görüntülüyor.
Spoon – The Underdog:
İkinci video ise çektikleri orijinal kliplerle neredeyse müziklerinin önüne geçen Amerikalı grup Ok Go. “This Too Shall Pass” isimli parçalarına çektikleri klipte nesnelerin birbirine değerek zincirleme reaksiyonlara yol açtığı bir Rube Goldberg düzeneği kuran grup, 4 dakikalık şarkı boyunca etrafı dağıtmalarını bir de tek planda çekmeye kalkınca ortaya yüzyılın kliplerindne biri çıkmış oluyor elbette. Filme bedel bir klip.
OK GO – This Too Shall Pass: